Korevaar baalde na afloop toch licht dat ze niet korter was geëindigd: "Ik kon het parcours opnieuw goed aan, ook toen de Italianen er een loodzware slotronde van maakten, maar ben niet niet genoeg een sprintster om dan ook voor de medailles mee te doen. En daar had ik uiteraard wel op gehoopt. Maar ook in Nederland ben ik niet iemand die topklasseringen weet te behalen op het moment dat er gesprint wordt. Voor mijn gevoel heb ik er het maximale uit gehaald, maar je hoopt natuurlijk altijd op meer. "  Ook bondscoach Frank Pennings was toch voornamelijk tevreden. "Met name Jeanne heeft een perfecte race gereden, ze heeft altijd voorin gekoerst en niemand laten rijden. Tegen Dideriksen was hier weinig te beginnen, iedereen heeft geprobeerd haar af te schudden, maar ze kan het terrein opnieuw aan en is dan 'gewoon' weer de sterkste in de sprint. Dat is ook een kwaliteit. Wij wilden als team zorgen dat er niemand zonder ons weg reed, zoals vorig jaar en daarom ia Aafke Soet in de beginfase mee gesprongen op de momenten dat er aangevallen werd en reed ze attent van voren."

Opgehouden door val

Jip van den Bos (39e) kon als tweede Nederlandse lang mee, maar moest de besten in de slotfase laten gaan. "Die tweede klim was eigenlijk iets te steil voor mij, de eerste liep langer door en dat is meer geschikt voor me. Toen er nog een keer volle bak doorgereden werd in de slotronde op die korte beklimming moest ik ze laten gaan. Het kan ook een rol gespeeld hebben dat ik in de beginfase werd opgehouden door een valpartij. Het is op een WK dan vervolgens lastig om in je eentje terug te komen. Het lukte, maar ik heb daar wel krachten verspeeld."

Val op WK Baan

Wereldkampioene Dideriksen zelf was niet zo zelfverzekerd als velen dachten, ook omdat ze in augustus nog was gevallen op het WK Baan en haar sleutelbeen had gebroken. "Ik kon snel weer op de hometrainer fietsen, maar je weet natuurlijk nooit of je weer kunt winnen in dit veld. Dankzijn mijn ploeggenote Pernille Matthiesen konden we de aanvallen pareren van een sterke Italiaanse ploeg. Op dit parcours is het lastig om alles uit elkaar te rijden, maar het had wel gekund als de Italianen of anderen het niet alleen in de laatste ronde hadden geprobeerd.  Ik ging de sprint in met de wetenschap dat ik een kans had, ik kwam uit het tweede wiel en kon zo opnieuw winnne. Ik ben hier heel blij mee en hoop volgend jaar bij de vrouwen een internationaal team te vinden waar ik zowel op de weg als op de baan kan rijden."

Alle Nederlandse vrouwen bereikten de streep: Chanella Stougje eindigde als 54e, Aafke Soet werd 74e.

Foto: © Sportfoto