Door Dan Rolandus Foto´s Theo van Sambeek en Dan Rolandus

Rien van Horik is aan zijn laatste Brabantse criteriums bezig. Na ondermeer de koersen in Riethoven, Luyksgestel, de GP van Venray voor de jeugd en Bergeijk komt hij in Daags na de Tour voor het laatst aan de microfoon. ‘’Boxmeer is de wedstrijd waar ik als speaker het meest aan de micro heb gestaan’’, geeft Van Horik hiermee aan dat de Profronde van Boxmeer een uitgelezen moment is om te stoppen. ‘’Ik ben nu vijftig jaar speaker en ben op 27 juni zeventig jaar geworden, waarop ik dacht dat het na deze mooie periode ook mooi is geweest.’’

Belevenis

Rien van Horik, de in Someren woonachtige Brabander, heeft in zijn speakerperiode een hele geschiedenis opgebouwd en is op een aparte manier in de wielersport terecht gekomen. ‘’Eén van mijn ooms nam mij mee naar het Brabants kampioenschap in Lieshout. Ik was een jaar of tien. Mijn ooms, de broers van mijn moeder, waren supporter van Jan Spetgens. Hij woont in Someren. Jan was een idool van mij. Ik zag Jan Spetgens daar winnen met mijn oom Leo Sonnemans. Het toeval wil dat mijn oom twee kleinkinderen (Sara Sonnemans van WV Schijndel en Koen Sonnemans van Goudenbod Parkhotel U19 Development team, DR) heeft, die ook nog aardig kunnen fietsen. Dus die geschiedenis herhaalt zich, zet zich voort. Ik vind het zelf heel leuk dat mijn achternicht en achterneef het ook heel goed doen. Oom Leo heeft een respectabele leeftijd en is nog steeds supergezond. Hij vindt het fijn dat hij zijn kleinkinderen ziet fietsen. Mijn ooms hebben ons gezin wielergek gemaakt.’’

De Spet

‘’Ik spaarde in die tijd ook krantenknipsels, die ik in grote behangplakboeken plakte’’, gaat Rien van Horik verder. ‘’In die tijd had je geen televisie, dus kon je geen tv kijken. Ik kwam in die tijd bij mijn oma waar een aantal ooms nog thuis woonden. Zij waren geabonneerd op Het Laatste Nieuws en ook op de Wielersport. Ik vond het geweldig om daarin te bladeren. Ik heb jaren als puber mijn zondagsgeld besteed aan Het Laatste Nieuws. Daar haalde ik de uitslagen van alle renners uit. Rond die tijd (ik heb vier broers en drie zussen) ging ik met een aantal broers op de fiets naar de koers, naar de Acht van Chaam of naar Profronde van Grave. We legden flink wat kilometers af om naar een wielerwedstrijd te gaan. Je zag ook altijd dezelfde supporters langs het parkoers. Meestal was het wel om Jan Spetgens aan het werk te zien. Jan is bij de amateurs twee keer kampioen van Nederland geworden. Op het NK van 1971 en in 1972. Hij werd in 1972 gedeclasseerd. Er reed in de finale een motorordonnans in de weg. Hij en zijn vele supporters waren heel teleurgesteld dat hij gedeclasseerd werd. Dat bewuste kampioenschap van Nederland in 1972 is op de beelden van de Stichting Beeld en Geluid nog terug te zien. Wij noemden Jan in de volksmond De Spet. Zijn broer Sjaak Spetgens is in de winter van 1972 in Apeldoorn derde geworden bij het WK-veldrijden. Die twee werden heel vaak met elkaar verwisseld. Jan was de wegrenner en Sjaak de crosser. Dan stond er in de krant of in een gids J.Spetgens. Jan was een topper, net als Joop Zoetemelk en trouwens ook Hennie Kuiper was hij een goede klimmer. Het waren leeftijdsgenoten. Toen Joop Zoetemelk de Ronde van de Toekomst won, was Jan eigenlijk als klimmer beter in de wedstrijd, maar fungeerde hij in een knechtenrol. Jan was ook wel een bescheiden iemand. Maar toen Jan Spetgens in 1972 gedeclasseerd werd, heeft hij de nationale selectie van Joop Middellink afgezegd. Dat was in het jaar van de Olympische Spelen 1972.

Voorbeeld

Rien van Horik heeft in de vijftig jaar dat hij aan de micro heeft gestaan tijdens de wielerkoersen talrijke collega-speakers leren kennen. ‘’Chris Delbressine was voor mij één van de grote voorbeelden aan de microfoon. Chris was militair, hij heeft mij nooit bij de voornaam genoemd. Ik was voor hem Van Horik. Ik heb zelf nooit in dienst gezeten, dus ik moest er wel aan wennen hoe ik werd aangesproken. Maar Delbressine was een grootheid als speaker.’’

Rien van Horik, geboren in Lierop, vindt vijftig jaar een mooie tijd om de micro aan de kapstok te hangen. ‘’Ik roep al jaren als ik 50 jaar speaker ben geweest, dan stop ik. Dan maak ik ook plaats voor jongeren. Ik heb contact met jongere speakers, die ik de nodige tips geef. Ik heb zelf ervaren dat ik heel lang tegen de gevestigde orde heb moeten opboksen. Ik heb een lange periode niet zo veel grote wedstrijden gehad. Ik heb later heel goed kunnen samenwerken met gevestigde namen als Kees Maas, Jan Peeters en Harry Middeljans. Nu zeg ik dat het tijd is om afscheid te nemen. Ik doe naast het speakeren ook heel veel andere dingen op wielergebied.’’

Malheur

Rien van Horik is een druk baasje, want naast het roeptoeteren tijdens de rondjes rond de kerk heeft hij bestuursfuncties bij het Kempenklassement en de Toer- en Supporters Club SoLo (TSC Solo). ‘’Ik doe dus ook nog andere dingen. Dat ik stop speelt wel een beetje mee omdat ik vorig jaar februari (2025) een hartinfarct heb gehad. Ik had een vernauwing in de kransslagaders, ze hebben me twee keer gedotterd. Ik had pijn op de borst, ging naar de huisarts. De arts zei in de behandelkamer dat hij niets kon vinden en liet een hartfilmpje maken. Toen de arts na het filmpje weer binnenkwam, zei hij dat hij meteen een ambulance had gebeld. Ik moest direct naar het Catharina ziekenhuis in Eindhoven. Ik zag op de foto dat mijn hartkransen bijna helemaal dicht zaten. Ik was dus net op tijd. Het is ook de enige keer in mijn leven dat ik met de ambulance met loeiende sirene ben weggebracht. Ik heb door het hartinfarct vorig jaar veel grote wedstrijden moeten afzeggen. Het herstel verliep heel goed, want ik heb in 2025 ook Boxmeer nog gedaan. Ik had nergens geen last meer van, ik wandelde veel, het ging echt heel goed. Maar daar bleef het niet bij, want in oktober 2025 moest ik speakeren bij de Helmcross in Helmond. Eenmaal in de jurywagen dreigde ik om te vallen. Na lang onderzoek bleek het de Ziekte van Ménière te zijn. Dan heb je aanvallen van draaiduizeligheid en last van Tinnitus. Sommige mensen hebben een pieptoon en ik heb een zagend geluid, heel apart. Ik heb sindsdien een gehoorapparaat. Ik heb vervolgens alle veldritten moeten afzeggen. Ik ben zowel op de weg als in het veld speaker geweest. Sinds maart heb ik goede medicatie en ik heb daar nu nagenoeg geen last meer van. Ik mocht drie maanden geen auto meer rijden, dus dat autorijden is nu ook een beetje afgelopen voor mij. Daarvoor ben ik behalve een griepje nooit ziek geweest. Dit alles is niet de reden dat ik stop, maar het speelde wel mee, nu ik merk dat ik heel erg moe ben als ik een koers heb gehad. Na een tweedaagse als de Omloop der Kempen moet ik er wel een dag of drie van bijkomen.’’

Vaste speaker

Rien van Horik heeft heel wat kilometers gemaakt om bij de gewenste koersen aan de micro te staan. Zo reisde de Brabander door heel Nederland. ‘’Ik ben vreemd genoeg alleen niet veel in Zuid-Holland geweest, wel vaak in de noordelijke provincies en Overijssel en Gelderland. In Limburg was ik jaren de vaste speaker in de klassiekers.’’

Toer der Lierup

Hoewel Rien van Horik nooit heeft gefietst, raakte hij wel als jongetje van 10 jaar verknocht aan het fietsen. ‘’We reden met de jongens uit de buurt de Toer der Lierup, een soort van Tour de France, maar dan op gewone fietsen. Ik was dan jurylid. Ik fietste als jurylid voorop omdat ik dan als eerste over de finish kwam om de uitslag van de race op te maken. Een aantal jongens uit het dorp hadden een geluidsinstallatie en die mocht ik gebruiken. In 1976 heb ik voor de eerste keer een microfoon in mijn handen gedrukt gekregen. Er zijn nog beelden van trouwens, daarom wist ik dat het in 1976 was. Via, via kwamen er beelden tevoorschijn die ik nog nooit eerder had gezien. Daarna ben ik de Buitenlust Jeugdtour in Griendtsveen gaan presenteren en een wintercompetitie met veldritten. Ik ben vervolgens in 1980 in Weert de KNWU-jurycursus gaan volgen. Toen ik begon, was het heel anders dan tegenwoordig. Mijn stemgeluid is door de jaren heen veel zwaarder geworden. In 2000 heb ik aan de micro gestaan bij het EK mountainbike in Rhenen en toen hoorde ik op de archiefbeelden dat ik een veel hogere stem had. Dat was apart om te horen.’’

RTC Buitenlust

Hoewel Rien van Horik niet op de racefiets heeft gezeten is hij wel lid van RTC Buitenlust en vervulde in de eind jaren ’70 en de jaren ’80 een bestuursfunctie bij de club uit Helmond. ‘’Het was de beginperiode van Leontien van Moorsel en Jos van der Vleuten, maar Buitenlust is ook de club van onder andere Wout Poels en Mike Teunissen. Veel renners in de regio hebben bij Buitenlust gereden. Na Toer der Lierup, die ik had opgezet, gingen er drie broers van mij bij Buitenlust fietsen. Ik was net 20 jaar toen ze mij vroegen om in het bestuur te komen. Ik was veruit de jongste. Ik ben nog steeds lid van Buitenlust. Zij vragen me nog regelmatig voor hand en spandiensten. Meestal om een In Memoriam te schrijven als er leden zijn overleden. Dan krijg ik een telefoontje van de club om over het overleden lid een stukje te schrijven. Ik kan namelijk putten uit een grote onuitputtelijke geschiedenis over de wielersport wat knipsels en programmaboekjes betreft.’’

Corona

De Lieroppenaar staat niet alleen aan de micro, maar heeft daarnaast nog andere activiteiten in de wielersport, zoals het geven van lezingen, ploegenvoorstellingen en wielerpresentaties in onder meer de bekende wielercafé ‘s. ‘’Ik heb altijd presentaties en lezingen gehouden. Dat varieert van ploegenvoorstellingen tot aan de Olympiade voor postduiven in Maastricht, maar 99 procent gaat toch over wielrennen. Wielerquizzen en nostalgische wieleravonden in wielercafé ’s in een bepaald dorp of een bepaalde stad met oud-renners. Dan komt mijn schrijfkant weer tevoorschijn. Ik heb veel voor clubbladen en organisaties geschreven en soms ook voor het Eindhovens Dagblad. Ik zat in het onderwijs. In die tijd was het heel moeilijk om een baan te krijgen. Ik heb als één van de weinigen het geluk gehad dat ik wel een baan had. Het was elk jaar, voor de zomervakantie, opnieuw de vraag of ik het jaar daarop als onderwijzer wel aan de slag kon op school. Ik was daarnaast in 2017 al mijn eigen bedrijfje begonnen. Gelet op het vele schrijven dat ik deed, besloot ik in 2020 na 44 jaar te stoppen in het onderwijs. Dit omdat ik ook al door mijn wedstrijden als speaker en de avondpresentaties best wat inkomsten had. Maar toen in 2020 de Corona uitbrak, viel alles weg en had ik geen inkomsten meer. Ik had in het onderwijs ook mijn pensioen niet gehaald, er kwam niets binnen. Toen ben ik een boek gaan schrijven. De Pedaalridders van De Peel. Dat boek heb ik samen met Bart, één van mijn broers en gepensioneerd grafisch vormgever, geschreven. Dat boekje hebben we samen gemaakt. Ik heb duizend boeken laten drukken en ik heb er nog een handvol van over. Die boeken hebben een geweldige weg gevonden. Niet alleen bij de boekhandel, maar ook bij de fietsenzaken over dertig dorpen en steden in de Peel. Het is een soort van geschiedenisboek van elk dorp of stad in de regio vanaf diep in de jaren 1800. Ik heb de verhalen uit programmaboekjes, krantenknipsels en van mensen, die zelf gefietst hebben. De bedoeling was eigenlijk om eerst avonden te verzorgen in de dorpen, oud-renners uit te nodigen, hen te interviewen en dan te gaan schrijven. Met Corona kon dit niet, dus heb ik het omgedraaid. Ik ben in dertien verschillende plaatsen geweest met de Pedaalridders On Tour om een nostalgische avond te verzorgen. In het plaatsje Sint Anthonis waren er 400 mensen aanwezig. Dan moet je denken aan tafelgasten als de gebroeders Jan, Piet en Fons van Katwijk, renners uit de buurt. Het waren heel gezellige avonden, soms nog met een beetje amusement erbij. Die heb ik nu twee jaar niet meer kunnen doen, dus ik hoop dit in de wintertijd weer te kunnen oppakken. Je stelt zo ’n avond samen met foto’s en filmpjes en kleed deze aan met wielershirts en oude racefietsen van verzamelaars. Die avonden verzorg ik soms ook in wielercafé ’s. In de begintijd heb ik in het Wielercafé de Cyklist in Eindhoven verschillende avonden verzorgd onder welke ook over de geschiedenis van Eindhoven als wielerstad. Maar ik heb me in de laatste jaren beperkt tot de Peelregio in de driehoek Venray, Helmond en Weert. Dikwijls ook met renners uit de ‘wilde’ Bond (NWB). Die mensen zijn heel erg dankbaar dat ik ook over hen, de renners van toen, heb geschreven.’’

Matthieu van der Poel

Rien van Horik heeft voor of na wielerkoersen heel wat prominenten op het podium aan de micro gehad, maar ook veel mooie momenten tijdens de koers zien voorbijkomen. ‘’Het leukste moment dat ik beleefd heb was de overwinning van Matthieu van der Poel in de Amstel Gold Race 2019. Ik was één jaar eerder naast Kees Maas voor het eerst in de AGR. Kees zat in 2019 in de geluidswagen. Ik stond aan de micro, maar de mensen dachten dat ik het niet was, maar ik was het wel. Je zit voor je naar een tv-schermpje te kijken, het grote tv-scherm en je krijgt de informatie uit de koers via Radio Tour. Je hebt dus verschillende bronnen waaruit je de gegevens kunt halen. Eén van de weinige keren dat ik een renner uitriep als winnaar vóór het moment van waarop Matthieu over de meet kwam. Hij kwam zo hard uit de achterhoede en snelde de gokkende Julian Alaphilippe voorbij. Het publiek aan de overkant was in extase, schreeuwde het uit. Het eerste wat ik dacht, hoe zouden de mensen de overwinning thuis achter de tv dit ervaren en gevoeld hebben. Dit was veruit mijn mooiste ervaring.’’

Wielerstreek

Rien van Horik erkent dat het wielrennen net als elders in Nederland ook in Noord-Brabant anders beleefd wordt als in vroeger jaren. ‘’Toch is de regio Brabant echt wel een wielerstreek, maar het aantal wedstrijden is in de Peel wel teruggelopen. In de Brabantse Kempen heb je de kermiskoersen van het Kempen-klassement. Die combinatie is er wel, maar er zijn heel veel wedstrijden weggevallen, zoals de profrondes van Stiphout (echt een grote), Deurne en Weert. De Kersenronde en de Omloop der Kempen zijn de enige klassiekers in deze regio die zijn overgebleven. Het zal in de toekomst denk ik nog wel moeilijker gaan worden. Tenzij de wielerkalender op elkaar zal worden afgestemd. Je hebt heel dicht bij elkaar veel wedstrijden op dezelfde dag. Je kunt in Nederland niet meer dan één elitewedstrijd op dezelfde dag organiseren. Er zijn minder licentiehouders en je hebt veel meer disciplines. De renners kunnen gaan mountainbiken, gravelen, op de wielerbaan, de strandraces. De renners kiezen ook voor wedstrijden op de clubparkoersen. Deze zijn veel laagdrempeliger en de kosten zijn voor de organisatoren veel minder.’’

Gedrag

Rien van Horik bespeurt ook minder creatieve ideeën in de wielrennerij en ziet ook dat de mentaliteit en het gedrag van de mensen tijdens een koers is veranderd. ‘’Er staat in vergelijking met vroeger veel minder publiek langs het parkoers. Wat eigenlijk te weinig gedaan wordt, zijn eigenlijk nieuwigheden qua activiteiten vanuit de organisatie. Ik heb een paar jaar de Hammer-Series gedaan in Sittard in Limburg. Dat was een andere opzet van wielrennen, meer op de ploeg gericht dan op de individuele prestaties. Maar ook de Rush Hours in Arnhem en Nijmegen. Dat is één uur koers op de weg alsof het een baanwedstrijd is. Je hoeft de stad niet de hele dag af te sluiten voor het wielrennen, gewoon een uur of anderhalf uur. Die wedstrijden zijn allemaal een stille dood gestorven omdat er te weinig sponsoren voor te vinden waren.’’

‘’Maar ook de houding van de mensen in de dorpen. De mensen waren vroeger blij dat er een wielerronde was, dat er iets te doen was in het dorp. Het hele dorp liep uit. Nu zijn er mensen, ook zakenlieden, die problemen hebben met de wegafzettingen omdat zij de boodschappen niet naar huis kunnen brengen of bij de winkel kunnen komen. Als je bij de mensen een briefje in de bus doet met de mededeling dat er een wielerkoers is, dan krijg je regelmatig commentaar dat zij niet wegkunnen en daar of zo nodig daar naartoe moeten. Het begrip voor zelfs één keer wielerkoers per jaar is bij sommige mensen en zelfs bij de horeca minder geworden. Maar ook het gedrag op de weg. Er moest zelfs een etappe in de Tour of Holland in Limburg worden gestaakt omdat er gewoon verkeer op de weg bleef rijden. Dat was één van de wedstrijden zonder politie, maar het blijkt dat je zonder politie gewoon geen grote wedstrijd kan organiseren.’’

Grote wedstrijd die niet kwam

Rien van Horik is in zijn vijftig jaar verschillende keren in het zonnetje gezet. Zo werd de Brabander Koninklijk onderscheiden met een lintje en kreeg hij ook Het Zilveren Wiel. ‘’Er zit wel een heel verhaal vast aan de Koninklijke onderscheiding die ik heb gekregen. Ik ben lid van de supportersclub Someren/Lierop (TSC Solo, DR). Ik kreeg een telefoontje van meerdere bestuursleden dat de gemeente had gebeld omdat zij een grote wedstrijd naar Someren wilden halen. Ik zat als speaker ook in de ZLM-Tour. Dus ik dacht dat ik een draaiboek zou moeten maken voor de ZLM. Dat leek me dus wel een goed idee om daarvan een etappe naar Someren te halen. Ik kom op het gemeentehuis, had nergens geen erg in. Ik heb notabenen vrij van school gekregen, want ik moest op vrijdagmorgen naar het gemeentehuis. Ik had dus niet in de gaten dat het de dag voor Koningsdag was. Ik zit daar in de ruimte van het gemeentehuis met enkele bestuursleden van TSC Solo en iemand van de gemeente. Die man van de gemeente zegt, wil je even mee naar beneden komen. Ik dacht, hè? Wat moet ik nu beneden gaan doen. Ik kom de Raadszaal binnen en het zat propvol. Ik kreeg dat lintje niet zozeer als speaker, maar meer voor wat ik op bestuursniveau heb gedaan. Ik heb de lokale omroep in Someren mee opgericht en in de besturen gezeten van RTC Buitenlust, TSC Solo en de Stichting Wielerpromotie Peelland. Die dingen eigenlijk waren de reden om mij dat lintje te geven. Alleen, je moet mij geen microfoon in de hand geven. Ik heb dus als ‘speaker’ een dankwoord gedaan. In dat dankwoord liet ik eigenlijk doorschemeren dat het een hele eer was dat zij het lintje voor mij hebben aangevraagd. Maar ik zat er meer mee dat die grote wedstrijd in Someren niet doorging. Dat dit nep was. Niet zo heel veel later kregen we contact met de betrokken wethouders en het jaar daarop hebben wij de start van de laatste etappe van de Ster/ZLM Tour 2016 van Someren naar Boxtel, vorige maand precies trien jaar geleden op Vaderdag, toch gehad. ’s Ochtends deed ik samen met Kees Maas de ploegenpresentatie. Daar waren toen echt wel goede renners bij zoals André Greipel en Marcel Kittel. De ZLM was de voorbode van de Tour de France voor de sprinters. Tom Boonen heb ik op het podium vooraf aan de koers geïnterviewd en ook Filippo Pozzato. Al die renners kwamen allemaal naar Someren. Eerst hebben zij een lokaal rondje gereden door de kerkdorpen. Dus dat was een groot succes. Dat is eigenlijk gekomen door mijn lintje. Ik was totaal verrast.’’

Claudio Chiappucci

Rien van Horik gaat na vijftig jaar met vaste hand aan de micro te hebben gestaan zeker niet op zijn lauweren rusten, want hij heeft plannen te over. ‘’We zijn bij het bestuur van TSC Solo weer van plan om een grote wedstrijd naar Someren te halen. Daar houd ik me de komende jaren mee bezig. Mijn jongste broer Mark is de Tourmanager van Guus Meeuwis en heeft ook connecties met Cyclingservice. Mark begeleid de toprenners in de criteriums. Mark is zowel bekend in de artiestenwereld als in de wielerwereld. Zo organiseert hij al tien jaar lang de Tour der Ongeschoren Benen Classic. Dat is een toertocht voor artiesten en oud-beroepsrenners, sponsors en andere mensen die op uitnodiging graag willen meedoen. Het startschot is in mijn geboortedorp Lierop. We hebben ook een aantal keren een wielercafé gehad. Dit jaar hebben we op de eerste zaterdag van september Claudio Chiappucci, Stijn Devolder, Dirk Demol en Tom Dumoulin als gasten. Zondags is dan de Tourtocht. We hebben eerder Paolo Bettini als gast gehad. Ik heb meerdere Italiaanse renners geïnterviewd. Ik kan geen hele gesprekken in het Italiaans voeren, maar op wielergebied lukt me dat wel. Ik heb op de HAVO Italiaans als keuzevak gedaan en dat was vooral om de publiciteitsfoto’s van de Italiaanse ploegen te kunnen ontvangen en dan die mensen in hun landstaal vragen te stellen, zoals die van de Salvarani ploeg en Molteni ploeg van Eddy Merkx. Al die Italiaanse ploegen stuurden mij publiciteitsfoto’s op. Ik ben de oudste van acht kinderen en ik was de enige die in huis een eigen kamer had en de hele kamer hing helemaal vol met foto’s van wielrenners. Toen ik het huis uit ging heb ik de foto’s weggedaan aan Wim Amels, een vroegere journalist. Wim stierf een paar maanden later.’’

‘’Ik heb 44 jaar, waarvan 40 jaar op dezelfde school De Vonder in Someren-Eind, in het onderwijs gewerkt’’, sluit Rien van Horik af. ‘’Het begin van mijn loopbaan in het onderwijs liep eigenlijk parallel met de eerste wedstrijd die ik aan de micro heb gestaan in de zomer bij de Toer der Lierup, een vierdaagse voor de jeugd. Ik ben in augustus als onderwijzer gaan werken. Ik was als oudste in het gezin de eerste van mijn broers die ging werken. In die tijd ben ik als tiener ook een beetje sponsor geweest van mijn fietsende broers. Zij moesten met asperges steken en aardbeien plukken het fietsen allemaal betalen. Mijn vader was agent bij de Waterleiding, die kon niet alle kinderen een racefiets geven. De laatste tien jaar ben ik in Someren-Eind adjunct-directeur op school geweest en heb tien jaar in het managementteam gezeten. Ik ben in 2016 gestopt in Someren-Eind, heb toen als vervanger nog vier jaar lang veertig uur gewerkt van eind september tot begin maart voor verschillende scholen in Deurne, Asten en Someren. Dat was voor mij ideaal, want ik kon daarnaast al die etappewedstrijden doen, want in maart begint het wegseizoen en het eindigt in september. In die tijd heb ik als speaker onder meer de ZLM-Tour, de Ladies Tour en Olympia’s Tour gedaan. De etappekoersen waren in de periode dat ik zelf voor de klas stond moeilijk om te regelen. Als ik vrij kreeg vond ik het heel jammer voor de kinderen als ik een week weg was en dat ik de kinderen bij mijn terugkeer weer in het gareel moest krijgen.’’

Uitgeluld

Rien van Horik staat aanstaande maandag in de Daags na de Tour in Boxmeer voor het laatst aan de microfoon. Hij zal daar zeker gehuldigd worden voor zijn vele verdiensten voor de wielersport in zijn algemeen. ‘’Als ik straks in Boxmeer ben gestopt, ben ik weer bezig om een boek te schrijven en daar hebben verschillende mensen al voor ingeschreven. Dat zijn mijn memoires met verhalen, anekdotes en foto’s. Ik heb 1500 foto’s van Theo van Sambeek gekregen waar ik op stond. Een selectie van de foto’s komt in het boek. Het heeft als titel ‘Uitgesproken’ gekregen. Uitgeluld’, zoals wij dat in Brabant zeggen. In het boek besteed ik ook aandacht aan de speakers met wie ik heb samengewerkt.’’