De nieuwe wereldkampioene is Amalie Dideriksen uit Denemarken. Hoewel zij op de beklimmingen niet de sterkste leek van de vier vluchters - bij wie de Colombiaanse Meneses Gonzalez door materiaalpech weg viel - was zij in de eindsprint veruit de beste. De Russische Anastasia Iakovenko was tweede, de Oekrainse Olena Demydova. Floortje Mackaij was dertiende, Corine van der Zijden vijftiende en Demi de Jong zeventiende. 

Verrassing

Voor de Nederlandse ploeg kwam de uitval van de vluchters als een verrassing. Floortje Mackaij baalde er na afloop ook van: "Ze gingen niet in de klim in de aanval, maar in de afdaling. Het was echt een onverwacht moment voor ons. Voordat we het wisten, reden ze ver vooruit en hielden ze dat knap vol. Daarachter waren veel rensters aan elkaar gewaagd en werd op alles gereageerd. Toen was het me duidelijk dat we ze niet meer terug gingen halen. Dat is balen. Ik moet het er maar mee doen, het was mooi om een WK te rijden, maar vooral in de tijdrit had er voor mijn gevoel meer in gezeten. Maar het was zeker een ervaring" aldus de Nederlands kampioene tijdrijden.

Vrede mee

Korevaar was uiteindelijk de beste van de vier Nederlandse vrouwen - met daarbij ook nog Corine van der Zijden en Demi de Jong - die in het peloton goed stand wisten te houden. 'Als eerstejaars kan ik daar vrede mee hebben. Het was in de slotfase voor ons allemaal een kwestie van zorgen dat we ons in het peloton wisten te handhaven, niemand had wat over om de sprong te maken. Vooral die lange klim was slopend en daar kon je jezel echt kapot rijden. In de sprint wist ik me goed van voren te houden en werd ik uiteindelijk tiende en dat is iets waar ik heel blij mee ben."Ook zij vond het scenario van dit WK verrassend. "We hadden met de Fransen en de Italianen rekening gehouden. Die waren er niet bij en dan twijfel je toch even. Achteraf hadden we er bij moeten zitten, maar die belissing moet je nu eenmaal op dat moment nemen."

Winnen is een droom

De nieuwe wereldkampioene erkende dat ze zeker niet de beste klimster was. "Met name op de korte klim had ik het zwaar, maar ik kon telkens net aanhaken. In de slotfase ging ik in mijn kansen geloven. Ik rijd altijd om te winnen, maar op het WK winnen is een droom. Met mijn coach had ik afgesproken dat ik in de sprint niet te snel op kop zou komen, omdat er waarschijnlijk een ander nerveus zou worden. Precies dat gebeurde. Ik kende mijn tegenstanders niet, maar ben zelf snel. Dus ik vertrouwde - achteraf terecht - helemaal op mijn snelle benen."

foto (c) Sportfoto.nl