De olympisch kampioene soleerde naar de zege.Vanaf de start werd er aangevallen. “Er werd ondanks de regen hard gekoerst en er reden ook wat groepjes weg. De belangrijkste groep reed weg op de Jaizkibel, met Ane Santesteban, Evita Muzic en Paulina Rooijakkers. Ik zag ze gaan, maar zag het niet zitten om toen al mee te gaan. Audrey Cordon-Ragot reed er in de afdaling nog naar naartoe, maar ik wilde dat risico niet nemen. Wij hebben na die klim gezorgd dat we de ploeg bij elkaar kregen. Met twintig kilometer te gaan tot de slotklim zijn ze volle bak gaan rijden. Het was dus echt een teamprestatie en dat maakt het super tof. Dit is echt een overwinning van het team.”

Movistar moest ook veel werk doen om het verschil met de kopgroep kleiner te maken. “Het gat naar de koplopers was twee minuten en toen ik aan de slotklim begon heeft Sara Martin me eigenlijk afgezet tot aan het wiel van Cordon-Ragot, de laatste koploopster die nog over was. Toen ben ik direct aan gaan vallen. Ik heb een strak tempo gereden tot de top en had direct al door dat er niemand mee kon. Het tempo lag zo hoog, dat iedereen al aan het afzien was geweest. Op de top had ik 45 seconden voorsprong op Ruth Winder. Daarna was het nog acht kilometer dalen. Ik voelde me goed en sterk en had er, zeker door het werk van de ploeg, vertrouwen in.”

Met een solo van zo’n tien kilometer reed Annemiek dus naar de zege. “Ik wilde graag die txapela, de Baskische pet, winnen. En ik wilde ook graag meedoen omdat Leire Olaberria, die op de Spelen in Beijing op de baan brons won achter Marianne en ik ken van een trainingskamp, hier in de organisatie zit. Haar wilde ik graag een plezier doen door hier aan de start te staan. Het was dus een mooie dag en erg leuk om mijn team te zien en de medaille samen te vieren. De komende week ga ik thuis chillen en een korte break nemen. Daar heb ik ook wel zin in. In de Ladies Tour of Norway rijd ik mijn eerstvolgende koers weer en is de feestperiode weer een beetje afgesloten.”

Foto Sportfoto