De Twentse wielrenner voelt zich helemaal thuis bij zijn nieuwe werkgever Team Vorarlberg, de Oostenrijkse formatie die ooit de pro continentale status had maar nu een treetje lager acteert. Dat thuis kun je ook letterlijk nemen, want in het Oostenrijkse Rankweil – dichtbij de Zwitserse grens en de Bodensee – heeft hij een nieuwe uitvalsbasis gevonden. “Dit rennersverblijf is een overblijfsel van de periode dat men pro continentaal was bij Vorarlberg. Voor mij ideaal als voorbereiding op klimkoersen. Vanuit Nederland reisde ik dan wel eens naar de Ardennen of Limburg, maar dit is hier het echte werk. Ik kan hier heel snel aan de voet staan van een klim van over de 2000 meter. Dat is toch wel even andere kost in vergelijking met de Adsteeg.”

Hoe blijf je zo gemotiveerd om dat felbegeerde profcontract in de wacht te slepen?

“Dat vraag ik me ook wel eens af. Ach. Het heeft ook wel eens tegen gezeten natuurlijk. Zoals vorig jaar toen opeens mijn ploeg Raiko-Stölting in de financiële problemen kwam en ik zelf als gastrenner in andere ploegen een wedstrijdprogramma moest zien samen te stellen. Toch werd ik nog vierde in de Ronde van Servië op één seconde van het podium waar Michael Rasmussen en Stefan Schumacher op stonden. Maar bij deze ploeg valt veel op zijn plaats eerlijk gezegd. Ze hebben de ambitie om in 2014 weer pro continentaal te gaan rijden en hebben de zaken nu al professioneel voor elkaar. Zo heb ik een mooie tijdritfiets tot mijn beschikking waarop ik volgende week in de Settimana Coppi e Bartali al hoop uit te blinken. Maar ze hebben ook heel veel vertrouwen in mijn capaciteiten. Zondag kon ik dat vertrouwen al waarmaken in Paris-Troyes door mee te zitten in een kopgroep van dertien. Helaas werd ik twaalfde omdat de man voor me in de laatste bocht viel en ik helemaal mijn snelheid kwijt was omdat ik hem ontwijken moest.”

Wat zijn doelen voor je dit seizoen?

“Ik wil eigenlijk vooral podiumplaatsen realiseren in wedstrijden waar ook profs aan de start staan en mezelf zo in de kijker rijden. Bij Vorarlberg kan men mij een mooi programma bieden, met onder meer de Ronde van Oostenrijk (2HC op de UCI-kalender) en de Ronde van Griekenland daarop. Ik hoop me daar als klimmer en man voor de klassementen in etappekoersen te kunnen profileren, om zo de interesse van profteams te wekken. Het mooist zou het nog zijn als ik die stap met de ploeg kan maken, maar 100 procent zeker is het nog niet dat dit lukt. Ik heb de afgelopen jaren renners op jongere leeftijd wel prof zien worden en zat er zelf net tegen aan te hikken. Nu is het zaak om echt op te vallen. Niet meer het hele jaar bij de eerste vijftien a twintig eindigen, maar voor echte klinkende resultaten zorgen. En me dus ook tijdens de vlakkere ritten wat meer sparen, wat ik tot nog toe eigenlijk nooit deed. Ik vloog er altijd in en sprintte vaak nog mee aan het einde van de rit.”

Gaan we je ook nog in Nederland zien dit jaar?

“Niet veel, vrees ik. Het Nederlands Kampioenschap is wel een doel voor me. Het parcours in Kerkrade moet me liggen. In 2012 was het slecht weer en kwam ik net voor het kampioenschap terug uit Servië met veel reiskilometers in de benen. Dit jaar wil ik dat anders aanpakken en dan echt naar dit NK toeleven. Ik ben benieuwd of ik dan mee kan komen met renners van de WorldTour-teams. Dat zou mooi zijn. Al met al zijn er doelen genoeg voor 2013. Ik ben in goeden doen op het moment en hoop me dit jaar definitief in een profteam te fietsen.”