Na een verlengde neutralisatie in Antwerpen en de nodige valpartijen in de beginfase werden de nodige aanvallen geplaatst richting de finalelussen in Leuven. Niet alle vluchters kregen de zegen van de concurrentie.

Tot het trio Adam Ward uit Ierland, Logan Currie uit Australië en Gleb Karpenko uit Estland ten aanval trok. Zij wisten maximaal zeven minuten te vergaren op het peloton, waar de Nederlandse ploeg steeds van voren te vinden was. Currie schudde in de laatste tachtig kilometers zijn medevluchters af en reed alleen verder. Snel werd hij ook ingelopen.

Op 50 kilometer van het einde sloeg het veld uiteen. Niet veel later reden tien renners weg uit het peloton. Daan Hoole vertegenwoordigde ons land in de kopgroep.  De Belgen en Denen hadden de slag gemiste en moesten in de achtervolging.

Uit de kopgroep, die nooit heel ver weg kwam, reed de Zwitser Mauro Schmidt weg op zestien kilometer van de meet. Daarachter mengde Nederland zich in de achtervolging, op het moment dat de groep met Hoole zo goed als terug gehaald was. 

Schmidt reed er lang vooruit en kreeg met Arthur Klucker uit Luxemburg een medeaavaller in de laatste tien kilometer.

Het was de Italiaan Baroncini die uiteindelijk de groepssprint voorkwam. Daarachter reed Biniam Ghirmay naar zilver, Kooij veroverde brons.

''We hadden zeker meer opties dan sprinten alleen, met Mick van Dijke en Marijn van den Berg hadden we ook renners die met een groepje weg konden rijden. Hoewel het een selectieve ronde was, leek het toch op een sprint uit te draaien en toen was het aan mij. Ik wilde natuurlijk het liefst voor goud sprinten, maar het werd een sprint voor zilver. Je gaat altijd voor het hoogst haalbare, maar het is goed om het WK met een medaille te kunnen verlaten.''

Foto's Sportfoto - Bart Hazen