“Natuurlijk leg je jezelf niet bij voorbaat neer bij een verloren sprint en dus een tweede plek’’ analyseerde Ellen van Dijk na afloop eerlijk. “Maar Marianne sprint nu eenmaal sneller. Als zij aanzet, slaat zij zo’n kloof, dat je jezelf al wel geklopt voelt. Ik had niet veel andere opties dan met haar naar de streep te rijden. Op de VAM-berg kon ik haar niet volgen en belandde ik in een groepje met de sprintsters Chloe Hosking, Kirsten Wild en Shelly Olds. Sprintsters die ik niet mee naar de streep wilde nemen. Ik ben daar weg gereden en toen sloot ik met veel moeite bij Marianne aan, die pas op het allerlaatst iets inhield. Toen kon ik moeilijk gaan pokeren en al die sprintsters weer terug laten komen. Soms moet je dan ook maar denken dat een tweede plek echt het hoogst haalbare is. Mijn ploegleider Ronny Lauke dacht er hetzelfde over gelukkig. Hij was ‘zufrieden’.”

Foto (c): Sportfoto