De Nederlands kampioene sluit daarmee haar voorjaar af zonder zeges.  

Achter zes koplopers - met ook  Chabbey, Niewiadoma en Cadzow - sprintte Marianne Vos naar een zevende stek.

“Toen de ontsnapping weg was, behielden we onze cool. Het gat was groot, maar we kregen het wel dicht, dus was het niet te groot. Femke Gerritse en Blanka Vas beschermden me een hele dag, Niamh Fisher-Black nam over op La Redoute. Mischa Bredewold liet zich terugzakken vanuit de kopgroep om het gat te dichten voor Lotte Kopecky en mij. Ze hebben fantastisch werk geleverd. Net daarom vind ik het zo jammer dat ik het niet afmaak. Ik had ze graag bedankt met de zege.”

“In de laatste kilometers kon alles gebeuren, dus ik probeerde scherp te blijven. Elisa Longo-Borghini zat ook alleen, dus ik dacht dat ze op alles zou springen. Ik begon mijn sprint te laat. Ik heb te veel gegokt en bleef te lang in de wielen hangen. Dat was een fout. Een fout die hard aankomt omdat ik zo naast de zege grijp terwijl ik goede benen had. Of ik spijt heb over mijn klassieke voorjaar? Vooral over Luik-Bastenaken-Luik. De Amstel Gold Race werd door omstandigheden een soort van criterium. La Flèche Wallonne was minder zwaar dan normaal doordat er enkele klimmen verdwenen in het nieuwe parcours. Ik voelde me goed die dag, maar Kasia Niewiadoma was gewoon sterker op de Muur van Hoei. Vandaag kan ik het alleen mezelf kwalijk nemen. Ik zat in de positie om te winnen en heb het verknoeid. Het is balen en dat gevoel zal nog even blijven hangen.”

“In de wedstrijd denk ik niet aan druk, die voel je vooral ervoor. Tijdens de koers is iedereen nerveus, dat is normaal en goed. Nu is het besef er dat ik met lege handen overblijf dit voorjaar. Ook twee jaar geleden won ik niet in de Ardennenweek, vorig jaar pakte ik de Tripple. Wat deze week gebeurt is, geeft me extra energie voor de toekomst. Ik ga alleen maar hongeriger richting La Vuelta Femenina 24 by Carrefour.es.”

Foto's: © Sportfoto - Bart Hazen