De Amstel Gold Race verliep voor Slagter niet helemaal zoals gehoopt. Althans, de finale niet. “Ik voelde me heel lang goed”, aldus de Groninger. “Het was de bedoeling dat Bauke zou blijven zitten en ik in de finale mee zou springen met ontsnappingen. Maar ik zat er na 220 kilometer doorheen. Ik kon niet meer mee op de klimmetjes. Ik kwam nog even terug voor de Eyserbosweg, maar daarna was het over. Gelukkig hadden we Tanner en Nordhaug die wel voorin meezaten. Ik weet niet precies hoe het kwam. Het was voor het eerst sinds lange tijd weer warm tijdens een koers, maar meestal ben ik dan juist goed. Ik denk eerder dat het de afstand was. Ik moet nog iets meer inhoud kweken. Sommige jonge coureurs kunnen wel al meteen die grote afstand aan, ik heb misschien nog een beetje tijd nodig.”

Waalse Pijl
Slagter werkt toch met vertrouwen toe naar de Waalse Pijl, de klassieker die hij de afgelopen twee jaar ook al reed (40e in 2011 en 47e in 2012). “Die wedstrijd ligt me goed. Steile aankomst en een stuk korter dan bijvoorbeeld de Amstel Gold Race.” De derdejaars professional staat nog altijd keurig in de top tien van de WorldTour. De hoge klassering dankt hij aan de Tour Down Under, die hij in januari won. “Het wordt tijd dat er weer een paar puntjes bijkomen”, zegt hij lachend. “Het moet kunnen. Ik voel me nog altijd sterk en de ploeg is in vorm.”

Foto (c): Sportfoto