"Ik durf best toe te geven dat het in het begin even tegen viel. Toen heel in het begin een renner als Valverde gas gaf, vroeg ik me even af of ik ooit de top zou kunnen volgen. In de voorjaarsklassiekers ging het best goed, maar dan merk je wel dat je als eerstejaars prof te weinig inhoud hebt om echt iets uit te kunnen richten in de finale. Dat was ook wat de meer ervaren ploeggenoten zeiden. We moesten er maar gewoon invliegen en wedstrijdhardheid opdoen, niet te veel op het rijden van uitslagen focussen. Maar toen de klassiekers in april gedaan waren, kwam het moment dat ik de vruchten ging plukken van het rijden tussen de grote mannen. Je zet daardoor toch een stap. Ik werd tiende in de Tro Bro Léon en wist ook in de tijdrit in de Bayern Rundfahrt bij de eerste tien te rijden. Toen zag ik weer perspectief voor mezelf. Je wilt het allemaal vanaf het begin goed doen, maar ik had achteraf gewoon even wat meer tijd nodig.”

Foto: © Sportfoto