Achter Alice Maria Arzuffi werden Annemarie Worst en Maud Kaptheijns vierde en vijfde.

Brand zat na afloop minutenlang en helemaal kapot op straat tegen een hek. "Ik was hier gekomen voor de titel, had er honderd procent naar toe geleefd. Het was toch een realistisch doel ook. Het was mijn doel om de anderen kapot te rijden, maar hoe ik het ook probeerde, Sanne Cant kraakte niet. En als ik een kloof sloeg, wist ze in de technische stukken en de bochten de kloof te dichten. In de slotronde kreeg ik nog een probleem met mijn ketting dat ik moest verhelpen, maar ik kwam er weer bij en kon wegrijden met Cant. In de sprint zaten we allebei kapot, maar Sanne bleek vandaag net te sterk voor me." Brand verdwijnt kort tijd uit het veld en keert in december terug. "Ik ga even naar de zon en op trainingskamp kilometers maken. Ook dit jaar wil ik graag vlammen op het WK Veldrijden - zeker nu dat in Valkenburg is - en in de voorjaarsklassiekers op de weg."

Worst realistisch

Annemarie Worst kon aanvankelijk de drie podiumkandidaten goed volgen, maar moest ze later laten gaan. "Ik baal er natuurlijk van dat ik zo dichtbij kwam, maar aan de andere kant is het ook geen schande dat deze drie oudere rensters net een maatje te sterk zijn voor mij. Op de klimmen wisten ze steeds weg te rijden en die kloof kon ik op een gegeven moment niet meer dichten. Ik zag ze rijden, maar kwam niet meer dichterbij."

Kaptheijns kampt met knie

Maud Kaptheijns was wellicht voor velen de grote afwezige op het podium. "Natuurlijk startte ik hier met ambitie, maar ik wist ook dat ik niet honderd procent fit was. In Rosmalen ben ik op mijn knie gevallen en daar heb ik momenteel steeds meer last van. Ik heb nog twee keer gewonnen dat weekeinde, maar daarna speelde de pijn steeds meer op. Mijn knie is dik en ik moet waarschijnlijk de wond laten openen en mezelf even goed verzorgen. Op basis van mijn seizoen had ik goede papieren, maar je wordt gewoon geen Europees kampioene als je niet honderd procent in orde bent."

Foto: © Sportfoto