Zevende in een etappe van  WorldTour-koers, dat moet je tevreden stemmen.
“Absoluut. Ik wilde Pim Ligthart afzetten, maar we raakten elkaar kwijt. Ik zat aan de buitenkant, hij volgens mij in het midden. Toen was daar ook nog die valpartij omdat een renner van Astana een gat in wilde duiken dat er niet was. Ik wist dat Pim niet meer bij me in de buurt zat, dus ik moest zelf wel aangaan. Het was nog maar 200 meter. Ik weet dat ik aardig kan aankomen, vooral als het niet helemaal vlak is. Maar dit had ik niet verwacht.”

Smaakt dit dan meteen naar meer?
“Natuurlijk. Want ik weet ook dat ik helemaal geen ideale voorbereiding heb gehad. Ik kamp al sinds september met knieproblemen. Ik heb in het najaar echt amper op de fiets kunnen trainen. In december, januari ging dat wel weer, maar ik hield steeds zeurende pijn. Vrijdag tijdens de Handzame Classic had ik voor het eerst geen last mee. Daardoor trok ik met een heel goed gevoel naar Catalonië. Eindelijk fiets ik weer echt voluit. Het voelt nu alsof mijn rechterbeen is opgevoerd.”

Wat mogen we nog meer van je verwachten de komende tijd?
“Dat weet ik niet. Eerst moet ik nog 100 procent zien te worden, want dat ben ik nog steeds niet. Door die blessure was het ook moeilijk om echt een plan uit te stippelen. Maar ik houd van etappes zoals vandaag, de iets zwaardere ritten. Morgen gaan we echt de bergen in, daar heb ik minder ervaring mee. Zo’n berg waarop we morgen finishen (de Vallter 2000, red.), ben ik nog nooit opgereden. Dus ik ben benieuwd. Waarschijnlijk wordt het overleven. Ik moet in ieder geval proberen om Rob Ruijgh en Thomas De Gendt goed aan de voet af te zetten.”

Foto (c): Sportfoto