Anouska Koster (WM3) ruilde de rood-wit-blauwe trui in voor zilver, derde werd Floortje Mackaij (Sunweb). De drie reden samen met Minke Slingerland-Van Dongen (DJR) en Aafke Soet (Parkhotel-Destil) weg uit het peloton. Hoewel onder impuls van acties van Janneke Ensing, Annemiek van Vleuten en vooral Ellen van Dijk de voorsprong van twee minuten naar minder dan een minuut slonk, bleven de drie vooraan toch weg. Blaak reed in de slotfase nog weg.

"Ik heb hier het hele jaar naar toegeleefd’, liet de inwoonster van Berkel & Rodenrijs haar gelukstranen in vele armen van gelukwensende familieleden, ploeggenoten, supporters en andere betrokkenen de vrije loop. ‘Ik heb het juiste moment gekozen om weg te springen. Nadat we ((Anouska Koster, Floortje Mackaij, Aafke Soet en moeder Minke Slingerland-van Dongen, red.) een gat hadden geslagen was het enige dat ik dacht, met het volle verstand door te rijden. We waren met Anna van der Breggen en Amy Pieters met een kleine ploeg, dus was het zaak om voorin bij elke ontsnapping mee te zitten. Maar Anna en Amy zijn meiden met goede en rappe benen, dus als ik het niet zou redden, waren zij het die een goede kans hadden om het af te maken. Maar met een NK weet je het nooit natuurlijk. Ik had veel vertrouwen in deze wedstrijd. Danny Stam heeft me rustig gehouden. Ik heb uiteindelijk mijn hart gevolgd, heb me rustig gehouden, maar toen ik hoorde dat we nog 15 seconden voorsprong hadden, ben ik gesprongen. Zou het 25 seconden zijn geweest, dan had ik gewacht. Maar ik ben blij te zijn weg gesprongen. Toen ik op 500 meter van de finish omkeek, wist ik dat ik “hem” binnen had.  Ik rijd het hele jaar al goed, maar op een ritzege in de etappekoers Healty Ageing Tour na, zonder grote klapper te maken. Ik kreeg appjes en mailtjes van mensen of er iets aan de hand was, maar winnen doe je niet zomaar. Ik was nogmaals gebrand, heb zo naar dit kampioenschap naar toegeleefd. In de training was er niets mis, liep het zo als het hoort. Maar het was wachten op de grote vis. Ik heb er nu één te pakken, nu de Ronde van Vlaanderen nog, het liefst in de rood wit blauwe trui. Het is zo mooi, ben benieuwd hoe het voelt om een jaar lang in de nationale trui te rijden. Kampioen van Nederland zijn is een persoonlijke erkenning. Het seizoen voelt nu aan als geslaagd’, aldus Chantal Blaak.

Bij de elite-zonder-contract won Marjolein van 't Geloof (Jan van Arckel) voor haar ploeggenote Evy Kuijpers. Derde werd Marielle Meijering (Kannibaal).